EVADIO

 Gedichten

 

 

 1 Het gedicht

 De letter leeft
 hij zoekt zijn weg
 kruipt op mijn blad
 mijn wit papier

 ligt onder mijn pen
voelt naar mijn hand

ik roep hem toe
ik hou van je
hij wacht
eventjes

en lacht

oneindig
zacht

 

2 De ongelovige Thomas

'Ja, de Heer is waarlijk opgestaan
'Hij was bij ons, in deze zaal'
zo zeiden mijn vrienden,
'Jij was er niet, maar wij dus allemaal'

Mijn verstand kan dat misschien wel volgen
als jullie dat samen zeggen is het zeker waar
maar zo zit ik niet in elkaar
ik moet het eerst ten diepste zelf ervaren
Hem voelen hier, Hem voelen daar
want voor mijn hoofd is het genoeg misschien
maar de rest van mij moet het ook nog zien

Toen kwam Hij en Hij zei
'Thomas, jij mag voelen tot diep in je hart,
voor jou zal Ik me verdichten
tot in de wonden die Ik had

voor jou maak Ik Mij - Dichter'

 

3 De lijster zwijgt

De lijster die zo vaak voor ons zong
ligt begraven onder de rozemarijn
in de grond waar hij de afgelopen week nog
trots een worm aan de modder onttrok
tussen het krentenboompje
en de struik met zijn laatste blauwe bes

Onze laatste ontmoeting zal ik nooit vergeten
omdat het was alsof hij praten kon
of tenminste wilde, dat ik iets begreep
hij zat voor me op de tegel
waar ik zelf vaak even zit
en keek me ernstig aan en knikte

Verbaasd zat ik er bij op mijn stoel
terwijl hij nogmaals naar me keek
en opnieuw langzaam zijn kopje boog
drie keer deed hij dat zo
en ik domme vrouw
dacht dat hij mijn toestemming wou

om van de blauwe bessen te eten
die ik vaak plukte voor mijn jam
ik wilde ze best met hem delen
dus ik plukte de volgende keer
niet alle blauwe bessen weer
maar helaas, hij at niet meer

 

4 Scheppen
Mijn bodem is harde logica
soms verzacht door geraakt gemoed
zelfs zeeën van tranen zijn me niet vreemd
en harde rotsen en droge woestijnen van te veel regulering.

Vruchtbare grond, verteerde rots, verweerde levensresten van ervaring
met ontroering schenkend hart
laat stevige bomen groeien van vruchtbare gedachten
frisse knoppen en plannen meer dan genoeg
ook klopt alles zo mooi soms met wat me overkomt aan zon en regen
dat er bloemen gaan bloeien, een ware zegen.

Ontmoetingen doen woorden springen
als dartele hertjes uit mijn mond
soms schrikken ze snel terug als schuwe muisjes in hun hol
soms schurken ze zich als een poes aan andermans benen
maar af en toe stormen ze als een buffel
op de buffelwoorden van mijn tegenover
of kijken ze over hem heen als een giraffe
vaker zelfs kunnen mijn woorden de olifant
in uw porseleinkast zijn.

Natuurlijk zijn ze ook vaak samen met de woorden van U zelf
deel van een kudde
inclusief de strijd om de rang.

Zo vind ik mijn landschap met bodem en gewas
in mijzelf bestaan,
en komen in het samen zijn met U mijn woorden als dieren naar buiten.

Zouden aarde en planten logica en gedachten van Goden zijn,
en de dieren van groot tot klein hun woorden?
Tegen wie spraken zij?
Ook tot U en mij?

En wat als ik nu mijn gedachten wel tot woorden vorm
zinnige plantjes soms laat groeien onder mijn zon en mijn tranen
maar ze niet spreek en ze zelfs niet schrijf in lange lijnen.
Als ik slechts toetsen beroer en andere toetsen
en U bereik via uw scherm en uw ogen
wat voor wereld
scheppen wij
nu samen?

 


 

Login